profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 kwietnia 2025 r., II CSKP 2113/22, wyjaśnił, że żaden organ nie ma obowiązku ujawnienia z urzędu w księgach wieczystych zasobu nieruchomości Skarbu Państwa (tj. gruntów pokrytych śródlądowymi wodami płynącymi – art. 218 ust. 1 ustawy z dnia 2017 r. Prawo wodne). Charakter wód i linię brzegu ustala się tylko w razie potrzeby. Także tylko w razie potrzeby i tylko na wniosek zainteresowanego wydaje się decyzje z art. 218 ust. 2 ustawy z dnia 2017 r. Prawo wodne, stwierdzające wejście gruntu do zasobu nieruchomości własności Skarbu Państwa. Dopiero z chwilą stwierdzenia wejścia gruntu zajętego przez wody płynące do zasobu poprzedniemu właścicielowi przysługuje odszkodowanie, o którym mowa w art. 472 ust. 1 w zw. z art. 223 ust. 2 ustawy z dnia 2017 r. Prawo wodne. Nie ma potrzeby wydania decyzji z art. 218 ust. 2 ustawy z dnia 2017 r. Prawo wodne, jeżeli Skarb Państwa nie jest zainteresowany potwierdzeniem swojej własności, a osoba wpisana do księgi wieczystej jako właściciel nie jest zainteresowana odszkodowaniem, a w szczególności liczy się z naturalną zmianą linii brzegowej i odzyskaniem własności gruntu obecnie zajętego przez wody płynące. Artykuł 216 ust. 2 ustawy z dnia 2017 r. Prawo wodne, wyłączający te grunty z obrotu cywilnoprawnego, nie ustanawia zakazu zbywania nieruchomości spoza zasobu nieruchomości Skarbu Państwa, lecz czyni czynności prawne bezskuteczne w zakresie objętym zasobem.