profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 10 października 2025 r., II CSKP 672/23, przypomniał, że prawo pierwokupu przewidziane w art. 109 ust. 1 pkt 1 ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczy niezabudowanej nieruchomości nabytej uprzednio przez sprzedawcę od Skarbu Państwa albo jednostek samorządu terytorialnego, a nie istnieje, gdy nieruchomość w chwili jej sprzedaży ma cechy określone w art. 109 ust. 2 u.g.n. albo umowa ma być zawarta w okolicznościach, o jakich mowa w art. 109 ust. 3 u.g.n. Obowiązki z prawa pierwokupu, w tym mającego źródło w art. 109 ust. 1 pkt 1 u.g.n., wchodzą w skład spadku, gdyż nie są ściśle związane ze spadkodawcą (art. 922 § 1 k.c.). Skutek rzeczowy obejmujący przejście na kupującego prawa własności nieruchomości może zatem nastąpić dopiero w wyniku dodatkowego porozumienia stron. Nieruchomości, których dotyczy prawo pierwokupu, mogą być sprzedane osobie trzeciej tylko warunkowo. Sprzedaż dokonana bezwarunkowo jest nieważna.