profesor Ryszard Strzelczyk

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 września 2025 r., II OSK 1915/24, przypomniał, że dokonując wykładni pojęcia „dostęp do drogi publicznej” trzeba mieć na uwadze, że dotyczy ono ustalania dostępności komunikacyjnej na etapie decyzji o warunkach zabudowy. Na tym etapie nie bada się stosunków własnościowych dotyczących nieruchomości, przez które ma być realizowany dostęp do drogi publicznej. Kwestia ta podlega ocenie i szczegółowemu badaniu dopiero na etapie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Zgodnie z art. 63 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Skoro zatem adresat decyzji nie musi dysponować tytułem prawnym do terenu samej inwestycji, to tym bardziej nie musi legitymować się tytułem prawnym do nieruchomości zapewniających dojazd do tej inwestycji.