profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 28 maja 2025 r., II CSKP 349/23, przypomniał, że zgodnie z art. 254 k.c. użytkowanie jest niezbywalne. Ponadto użytkowanie ustanowione na rzecz osoby fizycznej wygasa najpóźniej z jej śmiercią (art. 266 k.c.). W konsekwencji to prawo rzeczowe ograniczone może być ustanowione tylko na rzecz oznaczonego podmiotu. W przeciwnym razie, tj. gdyby uprawniony z tytułu użytkowania mógł być nieoznaczony, a zatem mógłby to być np. każdoczesny właściciel innej nieruchomości (władnącej), to art. 254 k.c. zostałby pozbawiony znaczenia, gdyż prawo to przechodziłoby na każdoczesnego nabywcę nieruchomości władnącej, mimo jego niezbywalności. Co więcej prawo to, jako prawo ściśle związane z osobą użytkownika, nie wchodzi do spadku po nim (art. 922 § 2 k.c.). Podmiot uprawniony z tytułu prawa użytkowania musi być więc ściśle określony już w akcie ustanawiającym to prawo.