profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2026 r., III CZ 120/26, przypomniał, że istotą sprawy o zasiedzenie jest ustalenie, czy miało miejsce posiadanie samoistne nieruchomości, kto był posiadaczem samoistnym i w jakim okresie. Z kolei okres niezbędny do zasiedzenia zależy od tego, czy objęcie nieruchomości w posiadanie samoistne nastąpiło w dobrej czy złej wierze. Tylko pominięcie zbadania tych okoliczności może oznaczać nierozpoznanie istoty sprawy o zasiedzenie. Nawet zupełne pominięcie okoliczności, kto był właścicielem nieruchomości w okresie biegu zasiedzenia, nie oznacza nierozpoznania istoty sprawy. Tak więc uchybienia w ustaleniu kręgu zainteresowanych nie mogą być podstawą wydania orzeczenia kasatoryjnego.