profesor Ryszard Strzelczyk

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 18 sierpnia 2026 r., II OSK 2281/25, przypomniał, że artykuł 2 pkt 14 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje sposoby zapewnienia dostępu do drogi publicznej. Może to być dostęp bezpośredni, dostęp przez drogę wewnętrzną albo przez ustanowienie odpowiedniej służebności drogowej. Przepis ten nie przesądza jednak, że każde fizyczne zetknięcie nieruchomości z drogą publiczną zapewnia dostęp odpowiedni dla dowolnego zamierzenia inwestycyjnego. Definicję tę należy odczytywać w powiązaniu z art. 2 pkt 12 u.p.z.p., zgodnie z którym cechy działki, w tym dostęp do drogi publicznej, powinny spełniać wymagania realizacji obiektów budowlanych wynikające z przepisów odrębnych i aktów prawa miejscowego. Odpowiada temu § 14 ust. 1 rozporządzenia z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2019 r. poz. 1065), który wymaga zapewnienia dojścia i dojazdu umożliwiającego dostęp do drogi publicznej, odpowiednich do przeznaczenia i sposobu ich użytkowania. Ocena dostępu do drogi publicznej nie może być więc oderwana od rodzaju projektowanej inwestycji.