profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 marca 2026 r., II KK 22/26, przypomniał, że sąd, do którego oskarżyciel publiczny kieruje wniosek w trybie art. 335 § 1 k.p.k., jest – na podstawie art. 343 § 7 k.p.k. – zobowiązany do przeprowadzenia wszechstronnej kontroli tego pisma procesowego, zarówno pod względem formalnym, jak i merytorycznym. Obejmuje ona w szczególności ustalenie, czy przedstawione przez prokuratora propozycje odpowiadają uprzednim uzgodnieniom stron oraz czy nie pozostają w sprzeczności z przepisami prawa materialnego. W razie negatywnego wyniku takiej weryfikacji sąd nie może wniosku uwzględnić, co implikuje konieczność postąpienia zgodnie z art. 343 § 7 k.p.k., chyba że na posiedzeniu – za wyraźną zgodą oskarżonego (art. 343 § 3 k.p.k.) – dojdzie do odpowiedniej modyfikacji uzgodnień, konwalidującej stwierdzone uchybienia i spełniającej wymogi określone w art. 335 § 1 k.p.k.