profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 21 sierpnia 2025 r., I KK 237/25, przypomniał, że kasację wnosi się od prawomocnego wyroku sądu odwoławczego (art. 519 k.p.k.) i może ona być wniesiona tylko z powodu uchybień wymienionych w art. 439 k.p.k. lub innego naruszenia prawa, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na treść orzeczenia (art. 523 § 1 k.p.k.). Zarzuty kasacyjne, w tym rażącego naruszenia prawa (materialnego lub procesowego), powinny być zatem kierowane przeciwko orzeczeniu wydanemu przez Sąd II, nie zaś I instancji. Orzeczenie i ewentualne uchybienia Sądu meriti mogą być bowiem przedmiotem pośredniej kontroli kasacyjnej tylko wówczas, gdy nastąpiło ich przeniesienie z postępowania pierwszoinstancyjnego, czego wykazanie odpowiednimi argumentami obciąża skarżącego, który powinien przedstawić na czym polega wadliwość procedowania przez sąd odwoławczy, w postaci uchybienia wymogom rzetelnej kontroli instancyjnej (art. 433 § 2 k.p.k.).