profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 3 czerwca 2025 r., I PSKP 6/25, przypomniał, że art. 182 § 1 k.p.c. [RS: Umorzenie postępowania cywilnego] należy interpretować z poszanowaniem konstytucyjnego prawa strony do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez sąd oraz zasady sprawiedliwości proceduralnej, a zatem należy dokonać sprawdzenia, czy przyczyna zawieszenia postępowania istniała i czy była przyjęta zasadnie, tak by wykluczyć sytuację, że już tylko formalistyczna czynność umorzenia postępowania pozbawia stronę prawa do sądu w rozumieniu uzyskania merytorycznego rozstrzygnięcia. Zatem sąd, który orzeka o umorzeniu postępowania, nie może ograniczyć się wyłącznie do zbadania, czy upłynął termin wskazany w art. 182 § 1 k.p.c. lecz obowiązany jest także poddać ocenie, czy zawieszenie postępowania było prawidłowe, jaka była rzeczywista podstawa zawieszenia i czy umożliwia ona umorzenie postępowania, a w wypadku, kiedy złożony został wniosek o podjęcie zawieszonego postępowania – także to, czy wskazane w nim argumenty słusznie zostały uznane za pozbawione znaczenia i świadczyły o bezskuteczności wniosku.