profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 27 sierpnia 2019 r., CSK 237/18, przypomniał, że pojęcie „nieruchomość niezabudowana” nie zostało zdefiniowane w ustawie o gospodarce nieruchomościami. W judykaturze dominuje pogląd, że przy ustalaniu znaczenia tego terminu należy sięgnąć do przepisów prawa budowlanego. Przez „nieruchomość niezabudowaną” należy zatem rozumieć nie tylko nieruchomość, na której nie wzniesiono budynku, lecz także nieruchomość niezabudowaną innym obiektem budowlanym niż budynek, zgodnie z planem miejscowym lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Jednocześnie w judykaturze słusznie wskazuje się, że przy wykładni art. 109 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami przepisy Prawa budowlanego (art. 3 pkt 1 – 5) można stosować jedynie posiłkowo. Ustawa o gospodarce nieruchomościami nie zawiera bowiem odesłania do ich odpowiedniego stosowania, a prawo pierwokupu w przypadku sprzedaży prawa użytkowania wieczystego niezabudowanej nieruchomości, znacznie ogranicza uprawnienia użytkownika wieczystego. W związku z tym pojęcie nieruchomości niezabudowanej w rozumieniu art. 109 ust. 1 pkt 2 u.g.n. należy poddać zawężającej wykładni.