profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 marca 2026 r., II KK 13/26, przypomniał, że procedowanie w warunkach konsensualizmu procesowego określonego w art. 335 k.p.k. jest równoznaczne z wydaniem orzeczenia zgodnego z treścią porozumienia zawartego pomiędzy prokuratorem i oskarżonym, ponieważ Sąd orzekając w trybie art. 335 k.p.k. i art. 343 k.p.k. jest związany treścią takiego porozumienia w tym sensie, że potrzeba dokonania jego modyfikacji, niezależnie od tego, czy na korzyść, czy na niekorzyść oskarżonego, jak również w sposób, który nie ma bezpośredniego wpływu na sytuację oskarżonego, wymaga uzgodnienia ze stronami, bądź – w przypadku wniosku złożonego w trybie art. 335 § 2 k.p.k. – skierowania sprawy do rozpoznania na zasadach ogólnych. Zmiana treści porozumienia dokonana samodzielnie przez Sąd, bez uprzedniego zaakceptowania ewentualnej modyfikacji przez oskarżonego i prokuratora, stanowi rażące naruszenie przepisów art. 335 § 1 ew. § 2 k.p.k. i art. 343 § 7 k.p.k.