profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 12 lutego 2025 r., II CSKP 364/23, przypomniał, że terminem zawitym jest szczególny termin przewidziany do wykonywania określonych praw podmiotowych wynikających z przepisów prawa, charakteryzujący się dużym rygorem prawnym, przejawiającym się w tym, że niepodjęcie określonej czynności przez uprawniony podmiot w okresie zakreślonym tym terminem, powoduje definitywne wygaśnięcie przysługującego podmiotowi prawa. Nie jest zatem terminem zawitym termin na wykonanie określonego obowiązku umownego. Nieterminowość wykonania określonych obowiązków umownych oceniana być musi na podstawie przepisów określających skutki nienależytego wykonania zobowiązań.