profesor Ryszard Strzelczyk

Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 sierpnia 2025 r., I GSK 690/24, przypomniał, że użyte w art. 59 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji sformułowanie „może być umorzone” wskazuje na uprawnienie (a nie obowiązek) organu, które może (ale nie musi) być zrealizowane pod warunkiem stwierdzenia, że w postępowaniu egzekucyjnym dotyczącym należności pieniężnej nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Zastosowanie omawianej regulacji wymaga stwierdzenia, że zobowiązany nie posiada środków przewyższających wydatki egzekucyjne oraz że stan ten ma charakter definitywny, czyli w świetle obiektywnych okoliczności nie ma podstaw do uznania, że w przyszłości środki takie zostaną przez zobowiązanego zgromadzone. Ponadto, zauważyć wypada, że w ramach postanowienia, którego ramy wyznacza art. 59 § 2 u.p.e.a. organ nie jest zobowiązany ani uprawniony do czynienia ustaleń w zakresie skuteczności prowadzonej egzekucji jako takiej; ma jedynie ustalić, czy możliwe jest uzyskanie w toku prowadzanej egzekucji kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne.