profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 16 października 2025 r., IV KK 532/24, przypomniał, że w kasacji rażąca niewspółmierność kary może być kwestionowana wyłącznie w sposób pośredni, to jest, jako wykazanie, iż taka cecha kary jest konsekwencją rażącego naruszenia prawa materialnego lub procesowego. Zarzutu rażącej niewspółmierności kary nie można zatem w sposób uprawniony podnieść obok innych zarzutów; art. 523 § 1 zd. 2 k.p.k. nie legitymizuje ponadto zarzutu, który sformułowany jest jako „konsekwencja” naruszeń opisanych w innych zarzutach. Co więcej, naruszenie art. 53 k.k. wskazującego na dyrektywy wymiaru kary nie może stanowić podstawy zarzutu kasacyjnego, albowiem zgodnie z jego treścią „sąd wymierza karę według swojego uznania”.