profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 25 września 2025 r., II ZIZ 8/24, przypomniał, że adnotacja „chory może chodzić” stanowi przyzwolenie na dokonywanie zwykłych czynności dnia codziennego, nie oznacza zaś, że chory może kontynuować wykonywanie zwykłych obowiązków zawodowych – w przypadku adwokata – sporządzać pisma procesowe, dokonywać lub zlecać ich wysyłkę i realizować czynności procesowe w imieniu strony. Dotyczy to także takich czynności, które mogą być postrzegane jako wymagające niewielkiego wysiłku intelektualnego, każda bowiem czynność procesowa, a zwłaszcza podejmowana w związku ze złożeniem środka zaskarżenia do Sądu Najwyższego, wymaga namysłu i staranności uwzględniającej stawiane kwalifikowanym pełnomocnikom procesowym wymagania wynikające z zawodowego charakteru ich działalności. Wykonaniu procesowej czynności przez pełnomocnika, tym bardziej sprzeciwia się wskazanie na zwolnieniu lekarskim kodu oznaczającego, że „chory powinien leżeć”. Nie ulega wątpliwości zatem, że już sama okoliczność przebywania pełnomocnika na zwolnieniu lekarskim w dniach, w których uprawniony był do złożenia zażalenia, usprawiedliwia niedokonanie przez niego czynności procesowej w terminie i oznaczenie kodu wskazanego na wystawionym zwolnieniu lekarskim nie ma w tym zakresie decydującego znaczenia.