profesor Ryszard Strzelczyk

Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 30 września 2026 r., I CSK 2280/26, przypomniał, że regulacja art. 2031 k.p.c. odnosi się do zarzutu potrącenia podnoszonego przez pozwanego, a więc do sytuacji, w której pozwany powołuje własną wierzytelność wobec powoda w celu doprowadzenia do oddalenia powództwa wskutek jej potrącenia z wierzytelnością dochodzoną pozwem. Odmienny charakter ma natomiast powołanie się przez pozwanego na już zaistniały skutek materialnoprawny potrącenia dokonanego przez samego powoda, prowadzący do umorzenia wierzytelności dochodzonej pozwem. W takim przypadku pozwany nie dokonuje potrącenia ani nie przedstawia własnej wierzytelności do potrącenia, lecz wskazuje okoliczność mającą znaczenie dla ustalenia, czy i w jakim zakresie wierzytelność objęta żądaniem pozwu nadal istnieje. Informacja pozwanego o częściowym umorzeniu wierzytelności dochodzonej pozwem nie stanowi zarzutu potrącenia w rozumieniu art. 2031 k.p.c., a zatem nie podlega również przewidzianemu w § 2 tego przepisu terminowi do jego podniesienia ani sankcji wynikającej z art. 167 k.p.c.